Śliwa jest rodzajem obejmującym ponad 30 gatunków, rosnących dziko w Azji, Europie i Ameryce Północnej. Największe znaczenie ekonomiczne ma wśród nich śliwa domowa, powstała przed tysiącami lat jako naturalny mieszaniec prawdopodobnie między tarniną i ałyczą. Tarnina jest niskim, ciernistym krzewem, występującym w Polsce pospolicie, a ałycza wysokim krzewem, pochodzącym z Kaukazu i rejonów pobliskich, a obecnie dość często i u nas spotykanym.
Śliwa domowa wytworzyła kilka typów, z których chyba najbardziej cennym są śliwki węgierki. Królestwem śliwek węgierek są państwa bałkańskie, gdzie produkcja ich przewyższa znacznie produkcję jabłek. Tak na przykład Jugosławia przed 10 laty liczyła ponad 80 min śliw, prawie wyłącznie węgierek, a mniej niż 10 min jabłoni. U nas natomiast na 33 min jabłoni przypada 17 min śliw, z czego mniej niż połowę stanowią węgierki.
Węgierki charakteryzują się wydłużonym kształtem, niebiesko-granatowym zabarwieniem skórki i ścisłym, jędrnym miąższem oraz wysoką zawartością cukru. Nadają się doskonale do suszenia. Cenione są również jako owoce deserowe, a także zużywane w przetwórstwie na kompoty, powidła i dżemy.
Bardzo wartościowy typ śliwy domowej stanowią też renklody. Nazwa renklod pochodzi od jednej z odmian, którą na cześć królowej francuskiej nazwano Reine Claude, czyli Królowa Klaudia. Renklody są najczęściej duże, owalne lub nawet kuliste, o miąższu bardzo delikatnym, soczystym i słodkim. Nadają się przede wszystkim do spożycia deserowego albo na kompoty.
| |
|